Δευτέρα, 29 Ιανουαρίου 2018

Μήπως ήρθε η ώρα;


Μήπως ήρθε η ώρα να κοιτάξεις ποιος είσαι
για να μάθεις τι κάνεις την αυλαίας σου κλείσε
στα σκοτάδια σου ψάξε τα κομμάτια σου σμίξε
μήπως ήρθε η ώρα τα προβλήματα λύσε.


Μήπως ήρθε η ώρα να ανοίξεις της πύλες
την ψυχή για να σπρώξεις να γράψει της ρίμες
στα τεφτέρια σου άσε της χάρες μα και λύπες
στα όνειρα σου να αρπάξεις τις στιγμές σου εκείνες.


Τα σκουπίδια σου κάψε την πανοπλία σου φορά
παρακάτω θα τα βρεις στο μονοπάτι προχώρα
άστα πίσω μην ψάξεις γιατί έρχεται η ώρα
να κερδίσεις το αύριο να σμιλεύσεις το τώρα.


Και αν κάποιοι σου στήσανε κείνα τα χρονιά
πλεκτάνη μεγάλη με πειραγμένα τα πιόνια
τώρα ήρθε η ώρα να τους δείξεις ποιος είσαι
στης αληθείας το χάδι το ψέμα τους σβήσε.





Τρίτη, 9 Ιανουαρίου 2018

ψεύτικα λόγια

Με μια ελπίδα που χρόνια περιμένεις
κοντά σου να ρθει συνέχεια προσπαθεί
σαν κάτι να άλλαξε νομίζεις και επιμένεις
μα της τύχης το λουλούδι έχει τώρα μαραθεί.

Πολλοί σου έλεγαν πως θα αλλάξουν όλα
και πως θα βρεις και συ το μαγικό κλειδί
κάποιοι σε φλόμωσαν με ψεύτικα λόγια
και κάποιοι σε βοήθησαν με μαγικό ραβδί.

Πέρασες δύσκολα το ξέρω το είδαν όλοι
τίποτα δεν κερδίζετε σε τούτοι την ζωή
σκύβεις το κεφαλι σε μια ερειπωμένη πόλη
να αλλάξεις θέλεις ένα ηλιόλουστο πρωί.

Κράτα λοιπόν γερά το πλοίο της ζωής σου
και μην φοβάσαι πια μην πέσεις και πνιγείς
άλλωστε εσύ κρατάς τα γκέμια της ψυχής σου
και όχι τα ψεύτικα λόγια μιας νοσηρής στιγμής.


Παρασκευή, 5 Ιανουαρίου 2018

Η μοίρα

Βρε νύχτα που με θόλωσες με πάθος
κανε πέρα άσε με να βρω μονάχος
του παράδεισου η της κόλασης σκοπό
χαμογέλα λίγο δεν με νοιάζει κι ας κοπώ.

Φτάνει ποια να με πουλάς ρε μοίρα
έχω μέσα μου αβάσταχτη πλημμύρα
δεν μπορώ να νιώθω τόσο χάλια
η καρδιά σπάει σε αμέτρητα ρετάλια.

Το μυαλό μου τώρα πια με ταξιδεύει
έχω πόνο στην ψυχή μου που στερεύει
έχω μέσα μου ατάραχη ελπίδα
και ας μένουνε η φαίνονται τα πάντα ίδια.

Έτσι περιμένω τόσα χρόνια σε ένα τρένο
που για πάντα βρίσκετε ερειπωμένο
να μουγκρίζει μέσα του καρβουνιασμένο
για να με ταξιδέψει σε ένα θάνατο αγριεμένο.












Τετάρτη, 3 Ιανουαρίου 2018

Τα απόκρυφα μονοπάτια της σκέψεις μου


Μέσα στα απόκρυφα μονοπάτια της σκέψης μου,
αιχμαλωτίζω τον ίδιο μου τον εαυτό, με εικόνες
βγαλμένες από βουβό κινηματογράφο,
με λέξεις πρόθυμες να εκτεθούν στην λάμψη του
αλλοπρόσαλλου και μυστηρίου κόσμου μου.

Κοιτάζοντας το χιόνι αντιλαμβάνομαι πως
τίποτα δεν μένει ανικανοποίητο στο βάθρο της
ανεφθινότητας περιμένοντας το σκοτάδι.

Μια κουβέντα, ένα πρόσωπο, ένα χάδι,
εμφανίζονται μέσα σε λέξεις, χαρίζοντας
έννοιες που ντρέπονται να φανούν δυνατές
πάνω στα μίζερα και κουφά βλέμματα ανθρώπων,
που σχηματίζουν ασπρόμαυρους κλόουν με
πράσινα μάγουλα και κόκκινες μύτες.

Το ρυάκι που τρέχει αδιάκοπα ανάποδα στον χρόνο,
σχηματίζει κρυφές ρωγμές σε έναν χώρο που τίποτα
δεν κυλάει το ίδιο, όπως το να ονειρεύονται οι
άνθρωποι ότι υπάρχουν και ζουν για πάντα μαζί.

Σήμερα πήρα το θάρρος να γράψω σκέψεις της
οποίες είχα αφήσει καιρό να γουρμάσουν όπως
γουρμάζει ένα φρούτο πάνω σε μια καλοσχηματισμένη
ρίζα, περιμένοντας να ταξιδέψει και αυτοί στον
μουδιασμένο και χαζό μας κόσμο, σε έναν κόσμο που
τίποτα δεν υφίσταται και τίποτα δεν μένει για πάντα
κομψό.

Τα όνειρα που έκανα από παιδί κατακερματίζονται ένα ένα
όχι γιατί το επέλεξα εγώ άλλα γιατί τα μαστίγωσαν οι
άνθρωποι πριν καλά καλά βρουν ψυχή για να πετάξουν.

Σε μια αιωνιότητα δεν προσέχουμε τα υποσυνείδητα
μηνύματα που έχουν σταλεί στον συνειδητό μας κόσμο
από τους μέντορες της τύχης και κατά συνέπεια
εγκλοβιζόμαστε σε αυτόν τον υλικό κύκλο του ψεύτικου
κόσμου μας.

Τα φτερωτά ψέματα υπάρχουν για να μας θυμίζουν πως
τίποτα δεν έγινε τυχαία χωρίς κάποιος πρώτα να
γκρεμίσει της αλήθειες.

Η κλεψύδρα της σχετικότητας μας καθιστά υπεύθυνους
για το πως θα κυλήσουμε στον χρόνο και στο χώρο χωρίς
να γίνουμε αντιληφθεί από τον ίδιο μας τον εαυτό.




Τετάρτη, 8 Νοεμβρίου 2017

Σεργιάνισες στα όνειρα


Τα σύννεφα σκεπάζουνε αυτόν τον τόπο
με ένα δάκρυ σου στερεύεις της αλήθειες
και ο κόσμος σου χαμένος στις συνήθειες
ελπίζει σε ένα μέλλον με άλλον τρόπο.

Σέρνεσαι ολόψυχα σε δρόμους και βρυχάσαι
τα μάτια σου κοιτάζουν ολόγυρα που να σαι
μήπως και στείλανε η μέδουσες σημάδι
στα άδυτα της μοίρας σου θες να σαι.

Περπάτησες σε γέφυρες που ήταν παλιά λημέρια
ξανάζησες οράματα που χες ξανά πονέσει
με όργανα και μουσικές κοιτάζοντας τα αστέρια
ελπίζοντας στο αύριο να πάρεις μία θέση.

Σεργιάνισες στα όνειρα της μάνα σου το χάδι
μα τίποτα δεν γλίτωσε στου χρόνου την απόχη
όσο και αν ήθελες της άμοιρης το δάκρυ
το κρύψανε της τρέλας σου τα τέρατα στην νιότη.

Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2016

Αόρατο Κελί

Ήρθε ο χειμώνας ο βαρύς και έξω βρέχει 
με μια πένα σου για χρόνια προσπαθείς 
να γράψεις αυτά που δεν έγραψε κανείς 
και για όλα τα άλλα που ο κόσμος δεν αντέχει 

Ώμος το ένιωσες και συ προτού το γράψεις 

να τρέχει μπρος σου ένα αόρατο κελί 
να μην σε αφήνει την ψυχή σου για να ψάξεις 
την ζωή σου να αρπάξεις νοσταλγείς 
και αυτή να σου γλιστράει σαν το χέλι 

Μα να ξέρεις εσένα δεν σε άγγιξε ο πόνος

γιατί η άνθρωποι δεν νοιάζονται πληγώνουν 
για τα όνειρα που πάντα τους τελειώνουν 
είναι η φύση τους παράξενα ψυχρή δραπέτης μόνος 

Κι είσαι τώρα χρόνια ανήμπορος και κουρασμένος 

σκυφτός διαβάτης σε μια πόλη εγκλωβισμένος 
δεν σε νοιάζει τελικά που δεν μπορείς 
να γράψεις αυτά που δεν έγραψε κανείς 
και για όλα τα άλλα που ο κόσμος δεν αντέχει.

Κυριακή, 14 Δεκεμβρίου 2014

Ο χρόνος

                         
Είσαι φιγούρα και περνάς τα χρόνια βλέπεις μόνο
μιας άλλης νιότης ο παθόν που κράταγες στον χρόνο
να σου θυμίζει την στιγμή αυτό πονάει πάντα
και όχι της νιότης σου το φως πιο κάτω στα τριάντα

Κι όταν περάσεις τον σταθμό και πάλι μείνεις μόνος
σαν τον αλήτη μοναχό που τον ξοδεύει ο φθόνος
σκέψου πως έφτασες εδώ και μην το βάζεις κάτω
γιατί ο χρόνος θέλει και μαγκιά καθώς θα πιάνει πάτο

Θα χεις να σκέφτεσαι πολλά και ξέρεις είναι ωραία
όταν θυμάσαι της στιγμές με φίλους και παρέα
όλα μένουν στο μυαλό κανείς δεν στα πειράζει
και ούτε ο θάνατος μπορεί εσένα να υποτάζει

Γιατί η ψυχή μας είναι  αρχηγός και μόνο αυτή το ξέρει
πως ότι και αν ζούμε ευτυχώς αυτή μας τα προσφέρει
κι όχι του χρόνου οι στιγμές που χάνονται στον πόνο
γι αυτό την ψυχή σου να αγαπάς αυτή θα μείνει μόνο.


                                                                                                     Ζάκυνθος 15/12/2014

Μήπως ήρθε η ώρα;

Μήπως ήρθε η ώρα να κοιτάξεις ποιος είσαι για να μάθεις τι κάνεις την αυλαίας σου κλείσε στα σκοτάδια σου ψάξε τα κομμάτια σου σμίξε μή...